22.2.12

Ο ήλιος και ο αέρας...


Ένα όμορφο ποίημα που θυμίζει έντονα 
παιδικά χρόνια...

Ο αέρας θύμωσε,
με τον ήλιο μάλωσε.
Ο αέρας έλεγε:
- Είμαι δυνατότερος!
Μα κι ο ήλιος έλεγε:
- Σε περνώ στη δύναμη.
Ένας γέρος γεωργός
με τη μαύρη κάπα του,
στο χωράφι πήγαινε.
Ο αέρας λάλησε:
- Όποιος έχει δύναμη,
παίρνει από τον γέροντα
τη χοντρή την κάπα του.
Φύσηξε, ξεφύσησε,
έσκασε στο φύσημα,
άδικος ο κόπος του.
Κρύωσεν ο γέροντας
και διπλά τυλίχτηκε
στη χοντρή την κάπα του.
Μα κι ο ήλιος λάλησε:
- Όποιος έχει δύναμη,
παίρνει από τον γέροντα
τη χοντρή την κάπα του.
Έφεξεν ολόλαμπρος,
καλοσύνη σκόρπισε
κι έβγαλεν ο γέροντας
την χοντρή την κάπα του.
Πάλι ξαναλάλησε:
- Άκουσε και μάθε το:
Σε περνώ στη δύναμη.
Γιατί πας με το κακό
κι εγώ πάω με το καλό. 

Από το βιβλίο "Η θεία Λένα στα μικρά παιδιά" της Αντιγόνης Μεταξά (Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών)


1 σχόλιο:

paraskevi malouxou είπε...

χαίρομαι που θα τα λέμε. μου αρέσουν τα απλά σου λόγια, και οι πίνακες... γύρω-τριγύρω!!!