6.2.12

Φτάνει πια!

Και τώρα που η χώρα μου περνάει δύσκολες ώρες, τι άραγε απομένει να σκεφτώ; Γιατί πρέπει μια ζωή ν΄αποφασίζουν άλλοι για εμάς, χωρίς εμάς; Ας ελπίσουμε ότι αύριο θα ξημερώσει μια άλλη μέρα, διαφορετική... Μια μέρα που θα φωτίσει το μέλλον μας, το μέλλον των παιδιών μας...
Φτάνει πια... Δεν αντέχουμε άλλη "συννεφιά"...
Ήλιο θέλουμε στη ζωή μας...
Γιατί Ελλάδα σημαίνει φως... 
Καληνύχτα φίλοι μου..... 
μ΄ένα πανέμορφο τραγούδι του αξέχαστου Νίκου Ξυλούρη,
σε ποίηση του Κώστα Βάρναλη.
 Δεν λυγάνε τα ξεράδια και πονάνε τα ρημάδια
κούτσα μια και κούτσα δυο στης ζωής το ρημαδιό
Μεροδούλι ξενοδούλι δέρναν ούλοι οι αφέντες δούλοι
ούλοι δούλοι αφεντικό και μ' αφήναν νηστικό
και μ' αφήναν νηστικό
Ανωχώρι κατωχώρι ανηφόρι κατηφόρι
και με κάμα και βροχή ώσπου μου 'βγαινε η ψυχή
Είκοσι χρονώ γομάρι σήκωσα όλο το νταμάρι
κι έχτισα στην εμπασιά του χωριού την εκκλησιά
του χωριού την εκκλησιά
Άιντε θύμα άιντε ψώνιο άιντε σύμβολο αιώνιο
αν ξυπνήσεις μονομιάς θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς
θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς
Και ζευγάρι με το βόδι άλλο μπόι κι άλλο πόδι
όργωνα στα ρέματα τ αφεντός τα στρέμματα
Και στον πόλεμο όλα για όλα κουβαλούσα πολυβόλα
να σκοτώνονται οι λαοί για τ' αφέντη το φαΐ
για τ' αφέντη το φαί
Άιντε θύμα άιντε ψώνιο...
Koίτα οι άλλοι έχουν κινήσει έχει η πλάση κοκκινίσει
άλλος ήλιος έχει βγει σ' άλλη θάλασσα άλλη γη
Άιντε θύμα άιντε ψώνιο...

1 σχόλιο:

nina είπε...

Μακάρι Δανάη μου!
Καλό ξημέρωμα να έχουμε μεταφορικώς και κυριολεκτικώς!